استرس به دو شکل خودش را نشان می‌دهد: واکنشی آنی به تهدید باشد، یا شرایط مدت‌داری باشد که از طریق فشار بیرونی یا عوامل عاطفی درونی بر فرد وارد می‌شود. در حالی که استرس حاد واکنشی ضروری است که باعث می‌شود تمامیت روانی و فیزیکی ما حفظ شود، استرس مزمن چیزی است ممتد و لاینقطع که روان و فیزیک ما را زیر سؤال می‌برد. برای مثال، خشم موقعیتی آنی است که در آن استرس حاد برای هدفی مثبت ترتیب می‌گیرد؛ مثلاً دفاع از خود یا ایجاد مرزهایی بین‌فردی، چنین چیزی باعث می‌شود ذهن ما اندامی هوشیارتر و چابک‌تر و قدرتمندتر شود. خشم مزمن اما باعث می‌شود کل سیستم را هورمون‌های استرس پر کند و حضورش از وقت معین عادی فراتر رود. در درازمدت، چنین افزون‌های هورمونی با هر دلیلی که پشت خود دارند ممکن است به چنین نتایجی بینجامند: ما را مضطرب یا افسرده کنند؛ مصونیتی را که داریم سرکوب کنند؛ التهاب ایجاد کنند؛ رگ‌های خونی را نازک کنند، باعث بیماری‌های عروقی در تن شوند؛ رشد سرطان را ترویج دهند و ...

هر کسی که راه می‌رود، می‌تواند گم شود.