زمانی که کودک بودید و زندگی را با حالتی آمیخته از ترس و حیرت مشاهده می‎کردید را به خاطر دارید؟ زندگی جادویی و هیجان‌‎انگیز بود؛ کوچک‎ترین رویدادها باعث هیجان فراوان شما بودند. چمن یخ‎زده، پرواز پروانه، یک برگ یا سنگ عجیب بر روی زمین؛ شما را به کلی مسحور می‎کرد. زمانی که اولین دندان‌تان افتاد، آکنده از هیجان شدید؛ چون این رویداد به شما نوید داد که پری دندان همان شب به دیدارتان خواهد آمد. شما هم برای رسیدن شب جادویی کریسمس لحظه‎‌شماری می‎کردید! قطعاً نمی‎دانستید که چگونه ممکن است بابا نوئل در عرض یک شب به دیدار همه‎ کودکان روی زمین برود، اما ... در هر حال او همیشه این کار را انجام می‎داد و هرگز شما را از خودش ناامید نکرد. گوزن شمالی قادر بود پرواز کند، حیاط خانه پر از پری‎های کوچک بود، حیوانات خانگی همچون انسان بودند، اسباب بازی‎ها شخصیت خودشان را داشتند، رؤیاها به حقیقت می‎پیوستند و شما می‎توانستید ستارگان را لمس کنید. قلب شما پر از شادی و نشاط بود، تخیلات شما حد و مرز نداشتند و حقیقتاً باور داشتید که زندگی؛ جادویی است!

ویل را نگاه می‌کنم که روی صندلی کنار من می‌نشیند. آن را عقب می‌کشد تا مطمئن شود فاصله‌ی ایمن را رعایت کرده. نگاه جدیدی که دقیقا نمی‌شناسم چشمانش را پرمی کند، نگاه تمسخرآمیزیا طعنه زننده‌ای نیست، کاملا آزاد است، صادقانه است. آب دهانم را به سختی قورت می‌دهم و سعی می‌کنم احساساتی را که در حال فوران‌اند سرکوب کنم. اشک چشمانم را پر می‌کند.