دن پائولو نقشی را که ریش و سبیل و طرز آرایش موی سر هنوز در متمایز نمودن طبقه‌ی روشنفکر و باسواد از «کافون‌»ها و مالکان ارضی بازی می‌کنند به دیده‌ی تعجب می‌نگرد، و نیز می‌فهمد که چرا در لهجه‌ی محلی، طبقات را با کلمه‌ی «نژاد» مشخص می‌کنند، مثلاً نژاد کشاورزان، نژاد پیشه‌وران، نژاد مالکان. پسر یک خرده‌مالک که تحصیلات خود را به پایان می‌رساند و سپس ناگزیر کارمند دولت یا مستخدم بخش می‌شود فوراً درصدد برمی‌آید که انتساب خود را به نژاد کشاورزان از یاد مردم ببرد و موی سر خود را به سبک موی کارمندان اصلاح می‌کند. حال اگر طرز حرف زدن و چشم گرداندن و ابرو در هم کشیدن و آرواره جنباندن و سیگار کشیدن را نیز به طرز اصلاح مو اضافه کنیم آن‌وقت احتیاج به تقلای فکری زیادی نیست که آدم فراموش کند با یک وکیل یا داروفروش یا کارمند دولت طرف است و خود را در صحنه‌ی نمایش بینگارد.

سایه‌ها از شن‌ها بیرون می‌آیند و دورم را می‌گیرند. غول‌ها. از غم و غصه و بوی گند خون تغذیه می‌کنند. یکی از آن‌ها جیغ می‌کشد و آن قدر حیرت می‌کنم که سبد از دستم رها می‌شود. صدایش به نحو وهم انگیزی آشناست.