فرانکل مدعی است معنا برای زندگی ضروری است. برای زنده ماندن در آشویتس ضروری بود و برای همه‌ی انسان‌ها در همه‌ی زمان‌ها ضروری است. او به یک نظرخواهی در فرانسه اشاره می‌کند که نشان داد 89 درصد جمعیت عمومی اعتقاد دارند انسان‌ها نیازمند «چیز»ی هستند که به خاطرش زندگی کنند و 61 درصد فکر می‌کردند چیزی هست که به خاطرش حاضرند بمیرند. فرانکل شیفته‌ی این اظهارنظر بود: «با اینکه بعضی روانپزشک‌ها می‌گویند معنای زندگی چیزی نیست جز سازوکاری دفاعی و واکنش‌سازی، من یکی که مایل نیستم فقط برای سازوکارهای دفاعی‌ام زندگی کنم و صدالبته حاضر نیستم به خاطر واکنش‌سازی‌هایم بمیرم.»

من در زندگی خود بی‌نهایت رنج کشیده‌ام. تا حدی که شما حتی جرأت ندارید تا نیمه راه آن بیائید. آنچه دارید حاصل عقل و هوش شما نیست، شما خود را فریب می‌دهید. شاید در وجود من زندگی بیشتر از شما باشد. با دقت بیشتری نگاه کنید! ما هنوز نمی‌دانیم زندگی چیست و چه نام دارد. ما را تنها و بدون کتاب رها کنند، ناگهان گیج و سردرگم می‌شویم و از دست خواهیم رفت. نمی‌دانیم به چه پناه ببریم و به کجا متوسل بشویم، چه چیزهایی را دوست بداریم و از چه چیزهایی متنفر باشیم. چه چیز را محترم بداریم و چه چیز را مورد تحقیر قرار دهیم. از انسان بودن خود و داشتن گوشت و خون ناخشنود می‌شویم، از انسان بودن خویش شرمسار خواهیم شد. آن را رسوایی می‌دانیم و تصور می‌کنیم که افرادی هستیم که امکان عمومیت دادن‌مان وجود ندارد. چون مردگان متحرک زاده می‌شویم، چون نسل‌های گذشته‌مان مرده بوده‌اند، ما از والدینی مرده تولد یافته‌ایم و از این ادراک لذت بیشتری خواهیم برد.