شاه خطاب به برژنف، رهبر شوروی، گفت: «حق ندارید از من بپرسید که چرا کشور خود را قوی می‌کنم. هیچ کس حق ندارد نسبت به این مسائل در کار کشور دیگر مداخله کند. میزان اسحله و قدرتی که طرف احتیاج من است، خودم می‌دانم و بس. برای چه این کار را می‌کنم هم نمی‌خواهم توضیح بدهم، چون کسی از من حق سوال ندارد. فقط یک تجربه بازگو می‌کنم و آن این است که سازمان و ائتلاف‌های بین‌المللی نشان دادند که در هیچ موقعی به درد هیچ کس نخوردند. در پهلوی گوش و همسایگی خودمان اتفاق‌های مهمی افتاده است، چه جنگ اعراب و اسرائیل، دو دفعه، و چه جنگ قبرس، و دیدیم کسی به درد هیچ کس نخورد. آن کس که زد، می‌زند و آن کس که خورد می‌خورد، و همین! به همین جهت من میل ندارم از کسی کتک بخورم و اگر بر فرض کتکی بخورم و زورم نرسد، مملکتی بر جای نمی‌گذارم که به درد مهاجم بخورد.»

این شب‌زنده‌داری‌ها رنگی از شام غریبان نداشت، بلکه شورانگیزترین شب‌هایی بود که آن‌ها در این خانه دیده بودند ـ ضربه‌ی واردشده بر آن‌ها چنین اقتضا می‌کرد، ضربه‌ای که گردابی از پرسش و تردید پدید می‌آورد و بدین‌سان از تلخی داغدیدگی می‌‌کاست.