استرادلیتر گفت: «هی، می‌خوای یه لطف بزرگی در حقم بکنی؟» گفتم: «چی؟» ولی نه با میل و رغبت. استرادلیتر از اون آدمایی بود که همیشه از یکی می‌خواست در حقش لطف بزرگی بکنه. این خوش‌تیپا، یا اونایی که خیال می کنن گه خاصی‌ان، همیشه از آدم می‌خوان در حقشون لطف بزرگی بکنه. فقط چون خودشون کشته‌مردهٔ خودشونن فکر می‌کنن بقیه‌م کشته‌مردهٔ اونان. یه جورایی خنده‌داره.

وقتی اوضاع از هم می‌پاشد و در لبه‌ی چیزی که نمی‌دانیم قرار می‌گیریم، آزمون ما این است که روی همان لبه بایستیم و خودمان را سفت نکنیم. هدف سفر معنوی بهشت و در نهایت رسیدن به مکانی رؤیایی نیست. در واقع همین طرز فکر است که ما را بیچاره می‌کند. اولین حقیقت شریف بودا به این اشاره دارد که رنج برای تمامی انسان‌ها اجتناب‌ناپذیر است، مادامی که باور داشته باشیم چیزها باقی می‌مانند و متلاشی نمی‌شوند و برای آنکه عطشمان به امنیت را رفع کنیم می‌توانیم از آن‌ها کمک بگیریم. از این منظر، تنها موقعی که واقعا می‌دانیم چه اتفاقی در حال افتادن است زمانی است که فرش از زیر پایمان کشیده می‌شود و نمی‌توانیم جایی برای فرود آمدن پیدا کنیم. ما از این موقعیت‌ها استفاده می‌کنیم تا خود را یا بیدار کنیم یا به خواب بزنیم. همین لحظه...در همین زمان معلقی... نقطه‌ی آغاز این است که مراقب آن‌هایی باشیم که به مراقبت ما نیاز دارند و نیکی درونمان را کشف کنیم.