دانه‌ای که در دل خاک کاشته می‌شود، در طول زندگانی خود بیش از صدها دانه دیگر تولید می‌کند، موجودات در زندگی خود موجب تولید موجودات دیگر می‌شوند، برای جاودانه بودن یک گونه چاره‌ای جز تکثیر وجود ندارد. هوشمندی برای افزایش دائم ظرفیت خود از چنین الگویی پیروی می‌کند. زمانی که اندیشه‌ای در ذهن انسان نقش بندد، این اندیشه موجب پدید آمدن افکار دیگری در ذهن خواهد شد و در نهایت آگاهی افزون می‌شود. هنگام آموختن یک واقعیت به سوی آموختن واقعیت دیگری هدایت می‌شویم. هر استعدادی که در ذهن بارور گردد موجب بروز استعدادهای دیگری خواهد شد. تمامی انسان‌ها متأثر از بسط و رشد زندگانی در تمامی ابعاد هستند، رشدی که موجب آموخته‌های بیشتر، تلاشی افزونتر و بودنی بهتر می‌شود.

وحشت پیشین خود را از مرگ، که به آن عادت کرده بود می جست و آن را نمی یافت. «پس کجاست؟ چه مرگی؟» دیگر وحشتی از مرگ نداشت. زیرا دیگر اثری از مرگ پیدا نبود. به جای مرگ روشنایی بود.