وقتی در حباب رونق و شکوفایی غرب بزرگ شوی بیشتر بزرگ‌ترها به تو خواهند گفت که کشورهای فقیر به این دلیل فقیرند که اقتصادشان «ضعیف» است ـ بماند که معنای این حرف چیست. آن‌ها این را هم خواهند گفت که فقرای جامعه‌ی خودت نیز به این دلیل فقیر هستند که چیزی برای فروش ندارند که دیگران واقعاً بخواهند ـ خلاصه این‌که آن‌ها چیزی برای عرضه به بازار ندارند.

خدا نکند که طبیعت بخواهد موهای گندمزار را شانه بزند و یا خدا نخواهد که مرد چوپانی را روی صخره‌ها سنگِ سیاه کند، اشاره‌ی رعد و برق کافی است. و مگر نبود که همین چند سال پیش یحیی، پسر حیدر را زغال کرد. و خدا نخواهد که از آسمان سیل ببارد. آب، کوچه‌ها و خیابان‌ها را برمی‌دارد و تا به خود بیایی آن‌همه آدم و خانه و گاو اسب را درهم غلتانده است. خدا بخواهد که باد سرِ بازی داشته باشد، حالا یا با موهای او یا با دل من، چه فرقی می‌کند؟ اگر او اثیری نبود و از افسانه‌ها در نمی‌آمد، آن‌همه دانایی و هوش را از کجا آورده بود؟ چطور ممکن است مردی به سن و سال او خمسه‌ی نظامی را از بر بخواند، از هفت گنبد تعبیرهای عجیب و غریبی بسازد، بی‌ آن‌که مدرسه‌ای رفته باشد؟ حرف‌های خوب می‌زد، حضوری بی‌آزار داشت، و رنگ‌ها را آن‌قدر خوب می‌شناخت و قشنگ کنار هم ردیفشان می‌کرد که می‌ماندی حیران؛ اخرایی با سیاه، سبز و نارنجی، آبی و صورتی. و اگر کم‌توقع نبود، هر دوی ما سرنوشتی یکسان می‌داشتیم، چه او پیغمبر من می‌بود، چه من خدای او می‌شدم. و روزگار چه بازی بدی با ما داشت.