هفته‌ی پیش یکی بارونی پشم‌شتریم‌ رو با دستکشای پوست‌خزم که تو جیب بارونیه بود، کش رفته بود. پنسی دزد بارونی بود. بیش‌تر اون بچه‌ها مال خونواده‌های پول‌دار بودن، ولی بازم مدرسه پر دزد بود. به‌نظر من هر چه مدرسه گرون‌تر، هیز و دزداش بیش‌تر.

آقای گری شما بسیار خوشگلید. اخم نکنید. واقعاً می‌گم. زیبایی شکلی از نبوغه. درواقع حتی از نبوغ هم بالاتره چون نیازی به توضیح و ارائه شواهد نداره. زیبایی از جمله بزرگ‌ترین بدیهیات عالمه، مانند آفتاب و بهار و جای بحث و تردید نداره. آدم زیبا از حق قدرتی خدایی برخورداره. کسی که زیباست گل سرسبد همه‌ست. چرا می‌خندید؟ بله می‌خندید اما وقتی از دستش دادید، دیگر نمی‌خندید. آقای گری، خدایان به شما لطف کرده‌اند، اما چیزی را که عطا می‌کنند فوری پس می‌گیرند. فقط چند صباحی می‌تونید آن طور که باید زندگی کنید. وقتی جوانی‌تان رفت، زیبایی‌تان هم با آن می‌ره. آن موقع ناگهان متوجه می‌شید از همه‌ی آن پیروزی‌ها چیزی براتان نمانده. هر ماهی که می‌گذره به ورطه‌ای هولناک نزدیک‌ترمی‌شید. روزگار دشمن شماست، رنگ‌تان را زرد، گونه‌هاتان را گود و تورفته و چشم‌ها‌تان را کم سو می‌کنه. آن وقته که به نحوی وحشتناک عذاب خواهید کشید.