مکاتب فکری و جنبش‌های سیاسی‌ای وجود دارند که در پی زدودن فرهنگ بشر از زنگارهای امپریالیسم هستند، تا آن‌طور که مدعی‌اند آنچه به‌جا بماند تمدنی خالص و اصیل و به‌دور از گناه باشد. این ایدئولوژی‌ها در بهترین حالت ساده‌انگارانه و در بدترین حالت ویترین پرزرق دروغینی هستند برای ناسیونالیسم خشن و تعصب و خشک‌مغزی. شاید بتوان ادعا کرد که بعضی از بی‌شمار فرهنگ‌هایی که در آغاز تاریخِ ثبت‌شده ظهور کردند منزه و به‌دور از گناه بودند و سایر جوامع در آن‌ها تأثیر مخربی نداشتند. اما از آن آغاز به بعد هیچ فرهنگی، و قطعاً هیچ‌یک از فرهنگ‌های موجود در کره‌ی ارض نمی‌تواند به طور مدلل چنین ادعایی داشته باشد. تمامی فرهنگ‌ها، حداقل تا حدی، میراث امپراتوری و تمدن‌های امپراتوری هستند و هیچ جراحی آکادمیک یا سیاسی نمی‌تواند این میراث را از آن‌ها جدا کند، مگر اینکه بیمار را بکشد. مثلاً رابطه‌ی عشق و نفرت میان جمهوری مستقل هند امروز و هند تحت حکومت بریتانیا را در نظر بگیرید. تسخیر و اشغال هند به دست انگلیس به بهای جان میلیون‌ها هندی تمام شد و باعث تحقیر و استثمار بی‌امان صدها میلیون نفر دیگر بود. اما بسیاری از هندی‌ها با شور و اشتیاقی شبیه نوکیشان، افکار و اندیشه‌های غربی مثل حق تعیین سرنوشت و حقوق بشر را پذیرفتند و هنگامی سرخورده شدند که انگلیسی‌ها از پایبندی به ارزش‌های اعلام‌کرده‌ی خود، یعنی اعطای حقوق برابر به بومیان هندی به‌عنوان اتباع انگلیس یا اعطای استقلال سر باز زدند.

ما مردها همیشه از زنی که مرد دیگری را بر ما ترجیح داده است دل خوشی نداریم. اصلا درک نمی‌کنیم زنی که دست رد به سینه ما زده توقع چه همدردی از ما در مورد خطای ارتکابی‌اش می‌تواند داشته باشد. این «مرد دیگر» حتی اگر دوست ما باشد تاثیری در اصل قضیه ندارد، چون کور نیستیم و واقفیم که اموری از این قبیل به چه نحوی پایان می‌یابد!