مامان و بابا من و تیپی را برای مدرسه آماده می‌کنند، انگار دارند آپولو هوا می‌کنند. هر روزمان پر از قرارهای برنامه‌ریزی شده است. قرار است روانشناس، دکتر و دندان‌پزشکمان را ببینیم. مامان‌بزرگ‌ موهایمان را رنگ می‌کند و ناخن‌هایمان را سوهان می‌کشد تا برای حضور باشکوهمان در ملاءعام آماده شویم. مامان می‌گوید: «عالی می‌شود.» انگار نه انگار دارند بی‌سلاح و بی‌پناه در قفس شیرها رهایمان می‌کنند. بابا هم لبخند نصفه‌نیمه‌ای می‌زند.

رز فکر کرد چند تا ساحر دیگر داستانی مشابه داستان تیا داشتند. آیا زندگی‌شان به‌خاطر جنگی که ویلم برای گرفتن انتقام مادرش شروع کرده بود کاملاً زیرورو شده بود؟ به‌این‌ترتیب شاید نفرت روونا و دوستانش هم از او ریشهٔ عمیق‌تری داشت. رز که تا مچ پا در آب بود به تیا کمک کرد قایق ماهیگیری کوچکی را از سنگ‌های کنار آب جدا کند. پیرزن قایق را به‌سمت موج‌ها هل داد و با چابکی غیرمنتظره‌ای پرید بالا و سوار شد. رز پشت‌سر او شلپ‌شلپ‌کنان توی آب جلو رفت. قایق فرسوده و رنگ‌ورورفته بود و هیچ شباهتی به قایق‌های سلطنتی سپاه آنادان نداشت. آن‌ها به‌قدری بزرگ و محکم بودند که آدم یادش می‌رفت روی آب است و رز بدون شک قایق‌های خودشان را ترجیح می‌داد. با حالتی شرم‌زده گفت: «من شنا بلد نیستم.» بهتر بود همین اول کار اعتراف می‌کرد.