ولی گرچه انتخاب نامحدود است، زندگی‌هایمان محدودیت زمانی دارند. ما نمی‌توانیم همه جور سبک زندگی را امتحان کنیم. نمی‌توانیم همه‌ی فیلم‌ها را ببینیم یا همه‌ی کتاب‌ها را بخوانیم یا تک تک مکان‌های این زمین دلپذیر را ببینیم. به جای اینکه بگذاریم این محدودیت راهمان را مسدود کند، باید گزینه‌های پیش رویمان را اصلاح کنیم. باید دریابیم که چه چیزی برایمان خوب است و بقیه را کنار بگذاریم.

فرانکل مدعی است معنا برای زندگی ضروری است. برای زنده ماندن در آشویتس ضروری بود و برای همه‌ی انسان‌ها در همه‌ی زمان‌ها ضروری است. او به یک نظرخواهی در فرانسه اشاره می‌کند که نشان داد 89 درصد جمعیت عمومی اعتقاد دارند انسان‌ها نیازمند «چیز»ی هستند که به خاطرش زندگی کنند و 61 درصد فکر می‌کردند چیزی هست که به خاطرش حاضرند بمیرند. فرانکل شیفته‌ی این اظهارنظر بود: «با اینکه بعضی روانپزشک‌ها می‌گویند معنای زندگی چیزی نیست جز سازوکاری دفاعی و واکنش‌سازی، من یکی که مایل نیستم فقط برای سازوکارهای دفاعی‌ام زندگی کنم و صدالبته حاضر نیستم به خاطر واکنش‌سازی‌هایم بمیرم.»