هر روز می‌توانیم به خشونت در جهان فکر کنیم. در سراسر جهان، همه مدام دشمن را هدف حمله قرار می‌دهند و مدام درد تشدید می شود. هر روز می‌توانیم در این‌باره بیاندیشیم و از خود بپرسیم: آیا می‌خواهم به خشونت موجود در جهان بیافزایم؟ هر روز، در هر لحظه‌ای که اوضواع وخیم می‌شود، می‌توانیم از خودمان بپرسیم: آیا می‌خواهم صلح را تمرین کنم یا جنگ را؟

رابطه میان جامعه طبقاتی بورژوایی و توده‌هایی که از فروریختگی این جامعه پدید آمده بودند، همان رابطه میان بورژوازی و اوباشی که زاییده تولید سرمایه‌دارانه بودند، نیست. توده‌ها فقط در یک خصلت با اوباش اشتراک دارند و آن این است که هر دو، بیرون از هر گونه قشربندی اجتماعی و نمایندگی سیاسی جای دارند. توده‌ها همچون اوباش، وارث معیارها و رویکردهای طبقه مسلط بورژوا نیستند (البته به صورت قلب ماهیت‌‎شده آن)، بلکه معیارها و رویکردهای همه طبقات را نسبت به امور عمومی منعکس یا قلب می‌کنند. معیارهای انسان توده‌ای، تنها از سوی طبقه ویژه‌ای که زمانی بدان تعلق داشت تعیین نمی‌شوند، بلکه بیشتر از اعتقادها و القائات نامعقولی که همه طبقات یک جامعه به گونه‌ای ضمنی و تلویحی در آن‌ها سهم دارند، سرچشمه می‌گیرند.