آشپزی ایرانی، مانند فرش ایرانی، اساساً هنری است تودهای، که در خانههای مردم ساده یا حتی فقیر و به دست زنان و دختران شهرها و روستاهای این سرزمین پرورانده شده است. هر چند نمونههای فرد اعلای آن -باز مانند فرش- از خانههای اعیان و اشراف جامعه سر در آورد و هر چند آشپزی حرفهای کمابیش در انحصار مردان باشد. تفاوت عمدۀ آشپزی خانگی و آشپزی حرفهای در حجم غذاست، نه در شیوۀ پختوپز؛ آشپز حرفهای همان آشپزی زنان خانهدار در مقیاس بزرگتر و با تجهیزات بیشتر تقلید میکند و میکوشد به پای آن برسد.
