روزی جاناتان روی ماسه‌های ساحل ایستاده بود، درحالی‌که چشمانش را بسته و غرق در تمرکز بود، به یک‌باره مفهوم حرف‌های چیانگ را فهمید: «بله. این عین حقیقت است! من کامل هستم! یک مرغ دریایی بدون هیچ محدودیتی!» لبریز از شعف شد. چیانگ با لحنی پیروزمندانه گفت: مرحبا!

نباید نسبت به آدم‌ها ترحم داشت، چون اگر تسلیم چنین احساسی بشویم انتهایش نامعلوم است و جز ملال و دردسر بهره‌ای نصیب‌مان نخواهد شد. ارمغان قانون طبیعت شادی و خوشبختی نیست بلکه رنج و بدبختی است. وقتی صیدی خوش‌خوراک، در دام می‌افتد انگل‌ها از هر طرف هجوم خواهند آورد و اگر وجود نداشته باشند به وجود خواهند آمد. دیری نخواهد گذشت که صید در دام افتاده کفایت نخواهد کرد، زیرا طبیعت در کارهایش حساب و کتابی ندارد، فقط تجربه می‌کند. وقتی صید کفایت نمی‌کند انگل‌ها هم کم می‌شوند: مرگی که بعد از درد و رنج سر خواهد رسید تعداد آن‌ها را کاهش خواهد داد و بدین ترتیب برای مدت زمان کوتاهی موازنه برقرار خواهد شد.